SIB Amsterdam

 
  • Vergroot letter grootte
  • Standaard letter grootte
  • Verklein letter grootte
CIA activiteiten

Debat verkiezingen Verenigde Staten, 26 oktober 2008

Door Roman Gijzen

Volgens velen staan we aan de vooravond van een grote verandering van de wereldorde. De geopolitiek in de deze wereld maakt groot deel uit van deze orde. De presidentsverkiezingen van het machtigste land in deze wereld staat vier november op het programma. Na acht jaar geregeerd onder George W. Bush staan de Verenigde Staten van Amerika en de wereld iets nieuws te wachten. De vraag hoe beide kandidaten zich als president zullen opstellen tegenover de rest wereld wordt door ons gesteld. Diplomaat van het Amerikaans consulaat Andrew Webster Main en universitair hoofddocent International Governance Brian Burgoon delen hun visie.

Democraat Obama staat als links, liberaal politicus aan de andere kant van het politiek spectrum dan Republikein John McCain als rechts conservatief. Deze tegenovergestelde ideologie trekt Webster Main ten twijfel. Hij zegt dat er veel overeenkomsten zijn tussen het beleid dat beiden zouden kunnen gaan voeren. Op binnenlands gebied willen ze beiden uit de kust en in de Arctische gebieden olie gaan boren, in het kader van de immigratie willen ze beiden een muur op de grens met Mexico gaan bouwen en illegalen gemakkelijker amnestie verlenen. Daarnaast willen ze beiden het de buitenlandse talenkennis van het leger verbeteren en staan ze betreft de aanpak van de klimaatverandering op één lijn. Enkele van de weinige zaken waarin ze volgens Webster Main in verschillen is in hun beleid ten aanzien van Irak en het gebruik van nucleaire brandstof. Dus eigenlijk maakt het voor de toekomst van hun buitenlands beleid niet heel veel uit wie gekozen wordt.

Burgoon herinnert zich zijn jongere tijd waarin hij altijd klaagde over dat het een saaie tijd was waar op het wereldtoneel zo weinig gebeurde. Nú, anno 2008 staan er echter drie gigantische kwesties op de wereldagenda: de verplaatsing van macht naar het oosten, opwarming van het klimaat en de recent toegevoegde economische crisis! De Amerikaanse verkiezingen hebben op deze zaken een grote invloed gehad en dat zullen ze in de toekomst ook doen en dus is het wel heel belangrijk wie gekozen wordt. So, the stakes are high!

Burgoon gelooft in ‘The Liberal Western Project’, als middel om democratie, internationaal recht en kapitalisme over de wereld te verspreiden om deze beter te maken.  Als hij echter met een op zijn zachts gezegd kritisch oog terugkijkt naar de laatste acht jaar onder de regering Bush, zijn het de meest destructieve jaren geweest in de Amerikaanse geschiedenis. De economie stagneert, de populariteit van de V.S. is over de hele wereld sterk gedaald en de oorlog in Irak heeft niet het resultaat dat het zou moeten hebben. Daarom is de wereld toe aan een verandering en die verandering wordt gepersonifieerd door Barrack Obama. Niet alleen door de democratische partij waar hij lid van is, maar voornamelijk, en dat is wat we op dit moment nodig hebben, door symbolic politics. Obama als eerste zwarte Amerikaanse president met als twee naam Hussein, zal door de wereld veel positiever ontvangen worden, dan weer een zelfde type republikein McCain. De vraag uit het publiek waarom er dan wel voor McCain gekozen zou moeten worden antwoordt Burgoon met dat Obama wellicht als lobbyist in minder gedaan zou kunnen krijgen. Maar dat staat niet tegenover de kracht die hij als intelligent, knap en zwarte Amerikaanse president kan uitoefenen op de wereld.

Net zoals de kandidaten zijn in dit debat beide partijen het erover eens dat verandering hoognodig is. Of het uitmaakt wie die verandering het beste kan gaan doorvoeren, daar ligt de onenigheid. De Europese landen hebben uit de geschiedenis altijd een democratische voorkeur gehad, over een week zal duidelijk zijn of deze voorkeur bevredigd kan worden en of dat een vooruitgang voor de wereld anno 2008 zal gaan brengen. 

 

Bezoek Clingendael, 23 november 2008

Door Anne van Toor

Op een mooie herfstochtend in oktober lopen dertig welgeklede jongeren uit alle windstreken van Nederland door het landgoed Clingedael te Den Haag. Het zijn de leden van dé Studentenvereniging voor Internationale Betrekkingen uit Amsterdam, Groningen, Leiden en Utrecht. Zij zijn vol verwachting en maken zich op voor een dag op het alom bekende Instituut Clingendael, het kenniscentrum voor internationale betrekkingen.

     Na het nuttigen van koffie en thee in de ontvangstzaal van ‘Huize Clingendael’ wordt er door medewerkers van het instituut verteld wat er van hen verwacht wordt: vanaf nu is ieder een land van de Europese Unie of lid van de Europese Commissie en zal er een vergadering van de Europese Raad plaatsvinden in de samenstelling van de ministers van Buitenlandse Zaken. Er is namelijk recentelijk een crisis in Algerije uitgebroken, waarbij zowel door extremistische militante organisaties als door de overheid op grote schaal mensenrechten worden geschonden, waarbij ook onschuldige burgers de dupe zijn geworden. De delegatie van het Europees Parlement verzoekt de Europese Raad om maatregelen te nemen, om onder andere de veiligheid van Europeanen in Algerije te waarborgen. Buiten staat de pers in grote getale te wachten en is de achterban van iedere minister ernstig benieuwd wat hij of zij voor het land in de wacht heeft kunnen slepen.

     Na een korte individuele voorbereidingstijd en een voortreffelijke lunch, barst de onderhandelingsstrijd los. Landenbordjes vliegen omhoog, nationale vlaggen worden naar beneden gelegd en handen worden opgestoken. Het eerste agendapunt gaat over het algemene standpunt van de Raad. Hierover wordt pas na anderhalf uur (!) overeenstemming bereikt nadat “Frankrijk zich zo genereus opstelt om tot een compromis te komen”. Hoewel het daar wel wat voor terug wilde, werd er door Cyprus aangegeven dat “we niet aan het koehandelen zijn, maar tot een constructieve oplossing willen komen”. Tijdens het verhitte debat buldert het presidium “nogmaals, wilt u ALSTUBLIEFT via de voorzitter spreken!” waarna vervolgens een mobiele telefoon voor de tweede keer afgaat en er door de zaal galmt “meneer Denemarken, wilt u ALSTUBLIEFT u telefoon uitschakelen!”. Gelukkig wordt het debat regelmatig geschorst, waarin er snel coalities worden gesloten en onderlinge dealtjes worden bekokstooft. De volgende discussie gaat over de vraag of de Europeanen onder EU-vlag geëvacueerd zullen worden. Voor Italië is het helder, “de prioriteit ligt bij onze burgers, als het moet zullen we de actie uitvoeren zonder jullie”. Wanneer Estland duidelijk niet over stag wilt gaan om mee te werken aan de evacuatie, en dreigt een veto uit te spreken, predikt de minister van Ierland “nu wilt u toch niet beweren dat zo’n klein land als Estland, met alle respect, zo’n belangrijk besluit dat wordt gedragen door de hele raad, in haar eentje wilt tegenhouden?” Er klinkt licht cynisch gegrinnik op de achtergrond. De onderhandelingen duren voort, waarbij er niet slechts onderhandeld wordt over de te nemen maatregelen. Door middel van het doorgeven van briefjes, met korte notities voor een andere minister, wordt al snel duidelijk dat er ook onderhandeld wordt over het drankje dat achteraf genuttigd zal worden en blijkt dat er een heuse ‘tour d’amour’ van notities plaatsvindt tussen Hongarije en Bulgarije. Na zo’n vier uur onderhandelen is hier en daar het geluid van een welgemeende gaap te horen. De vergadering wordt uiteindelijk geëvalueerd: het blijkt inderdaad erg lastig te zijn om tot consensus te komen, is de achterkamertjespolitiek toch wel een handig instrument en blijkt het voorzitten van zo’n vergadering toch knap lastig te zijn. Uiteindelijk komt er een model op tafel wat idealiter de beste manier is om te onderhandelen: vasthouden aan je belangen, daarbij lichtelijk dominant zijn, een persoonlijke en joviale benadering ten opzichte van je collega’s te hanteren en explorerend te zijn.

     De dag wordt afgesloten met een borrel, waarbij nog nagepraat wordt over de discussie, maar ook vriendschappen lijken te ontstaan. Na een leerzame, maar vooral een gezellige dag gehad te hebben, gaan de SIB’ers, waaronder enkelen met een visitekaartje in het borstzakje, als de avond valt, met de trein weer terug naar hun stad, terug naar het bruisende studentenleven.  

 


Pagina 2 van 2