Door Chrissie Hendriks
Op een winterse donderdagmiddag verzamelt een groepje enthousiaste SIB-leden zich op Amsterdam CS. Samen zullen we een bezoek brengen aan de Iraakse ambassade te Den Haag. We zijn nieuwsgierig over wat ons te wachten staat. Zou dit land in crisis ergens in een duister hoekje van de ambassade wijk weggestopt zijn? Mogen we wel al die politiek gevoelige vragen stellen waarop we het antwoord zo graag willen weten?
Op de eerste vraag luidt het antwoord in elk geval ontkennend. De ambassade van Irak is sinds 2004 weer actief in Nederland na een politiek onrustige periode. Het statige ambassadegebouw is daarom grondig gerenoveerd en over ruimte hebben de ambassade medewerkers zeker niet te klagen. Als we na aankomst besluiten buiten nog even te wachten op enkele SIB-leden die op eigen gelegenheid afreizen, wordt het hek plotseling geopend. Men maant ons naar binnen te komen. We worden in een riante wachtkamer neergezet, waar enkele leden zich verwonderen over het kitscherige berglandschapje dat trots aan de muur prijkt; zou dit nu een typisch Iraaks staaltje schilderkunst zijn (N.B.: met de Vermeer-reproductie van een Delfts stadsgezicht in de gang toont de ambassade ook haar appreciatie voor de cultuur van het gastland)? Vervolgens wordt ons vriendelijk verzocht onze mobieltjes in te leveren, wat tot enige verontrusting onder het SIB-gezelschap leidt. Zouden ze ons nu al verdenken van spionage?
Gedurende ons bezoek spreken we met drie ambassademedewerkers en de ambassadeur. Allen zijn ze blij nu eens de gelegenheid te hebben een andere kant van hun land te laten zien. Ten tijde van het Saddam-regime werd het werk op de ambassade hen erg lastig gemaakt. Maar sinds enkele jaren zijn ze weer vol goede moed bezig met het leggen van waardevolle contacten. Nederland is voor Irak een interessant land vanwege haar agrarische expertise. De ambassade heeft contact met wetenschappers en politici om Nederlandse ervaring te kunnen gebruiken voor de opbouw van de Iraakse agrarische sector. De ambassadeur spreekt over de rol van Irak in de wereld en de verhouding tot de VS. Hij zegt het jammer te vinden dat de VS momenteel zo’n negatief imago in Europa hebben. Volgens hem straalt dit af op de publieke opinie over Irak.
Na wat initiële aarzeling durven de aanwezige SIB-leden hun vragen over mensenrechten, de positie van vrouwen in Irak en de mislukkingen van de oorlog te stellen. De vier mannen doen hun best overal antwoord op te geven. Hoewel het lastig is om in te schatten hoe eerlijk (of politiek correct) de antwoorden zijn, is het een boeiend gesprek. Na afloop krijgen we een rondleiding door het gebouw. We eindigen bij een eetzaal, waar de tafel al mooi gedekt is voor een etentje later die avond. In het koffiekamertje krijgen we een welkom kopje oploskoffie en de beschikking over een onophoudelijk aangevulde voorraad roomboter koekjes (van de Appie, dat dan weer wel). Af en toe komt er een gesjeesde ambassademedewerker smullend van een Magnum-ijsje binnen om iemand op te halen voor de borrel elders in het pand. Op de ambassade werkt men doorgaans tot vier uur ’s middags, daarna is het borreltijd. Een luizenleventje, zo lijkt het.
Deze middag hebben we beide kanten van het ambassadeleven meegemaakt. Het was een boeiende ontmoeting, die het gangbare beeld van Irak in de media in perspectief plaatste. Moe maar voldaan vertrokken we weer richting Amsterdam.
